سه شنبه 01 آبان 1397

دکتر شروین صلصالی

 سخنـرانی دکتـر شـروین صـلصـالی

دنـدان پزشـک عمـومی

دکتر شروین صلصالی : باسلام خدمت همکاران و دوستان عزیز، در حوزه دندانپزشکی تمام مشکلات توسط دوستان به خوبی و بسیار تخصصی مطرح شد. من فقط می خواهم یک جمع بندی کنم که کجا هستیم و به کجا می خواهیم برسیم؟
مشکلات حیطه دندانپزشکی به دو قسمت کلی تقسیم می شود. یکی از آن مشکلات صنفی است و مشکلاتی است که مربوط به خودمان است و دیگری مشکلاتی کلان در اقتصاد است و گریبان گیر تمام مسائل اقتصادی مملکت شده است. مشکلی که در حیطه دندانپزشکی به وجود آمده است نیز در اثر اقتصاد مملکت و مشکلات آن به وجود آمده است. اگر به اقتصاد کلان مملکت نگاه کنیم در تمام حیطه این داستان وجود دارد و ما آسیب پذیر شده ایم. در پتروشیمی، واردات، در صنعت نفت، در خورد و خوراک و ... من معتقدم این نقطه ای است که باید به آن می رسیدیم و آن اتفاقی است که 40 سال است که داریم فریاد می زنیم. اگر از زاویه مثبت به این قضیه نگاه کنیم من به عنوان راهکار معتقد هستم که باید واقعیات اقتصاد این مملکت را بدانیم باید توانایی های مان را بسنجیم و سپس در مورد آن تصمیم گیری کنیم. 
در مورد دلار یک روش ساده محاسبه ارزش آن این است که مقدار نقدینگی این مملکت را بدانیم و آن را تقسیم بر مقدار تولید ناخالص ملی کنیم و آمار آن هم وجود دارد. مقدار نقدینگی ایران در سال 1396 حدود 15 هزار هزار میلیارد تومان است و مقدار تولید ناخالص ملی هم در سال 1396 حدود 1614 میلیارد دلار است که برهم تقسیم شود رقم واقعی دلار بدست می آید و اگر شاخص های دیگری که 37 مورد بانک مرکزی است را هم در آن دخیل کنیم شاید حدود پنجاه تومان بالا پایین شود و این عدد 9290 تومان است. پس قیمت دلار در سال گذشته حدود 9290 بوده که ما 4000 تومان خریداری می کردیم و دولت حدود 5290 تومان روی هر دلار سوبسید داده است. روی هر دلاری که در این مملکت هزینه شده است، چه در حیطه دندانپزشکی و یا هر حیطه دیگری. وقتی این 5200 تومان وارد اقتصاد مملکت می شود سم است.این دلار رانت، فساد و واردات غیر مجاز می آورد و باعث می شود که قاچاق در مملکت زیاد شود که قسمتی از آن در حوزه دندان پزشکی و قسمتی هم از آن در حوزه های دیگر اقتصاد است.
این ها را برای این بیان می کنم که بفهمیم مشکل ما در قسمت اعظم این داستان جایی است که هرچه فریاد بزنیم راه حلی برای آن وجود ندارد. بجای این که ما در مطب هزینه کنیم برای جبران کاهش ارزش پول ملی، یا بیمار برای سلامتی اش هزینه بیشتر کند، وزیر باید به این نتیجه برسد که چرا باید به زیر دست خود اینقدر فشار بیاورد که جبران مدیریت غلط آنها را بدهد. من این اتفاق را یک اتفاق خوب می دانم و اگر یک یا دوسال تحمل کنیم نتیجه اش این خواهد بود که منطق عرضه و تقاضا به نقطه ای خواهد رسید که دولت و دولت مردان را وادار می کند که روی رفتارهای شان بازنگری کنند. صبر کنیم و هیچ کاری را هم انجام ندهیم قطعاً عرضه و تقاضا منطق خودش را طی می کند، یا وادار به این می شوند که قضیه را تغییر و نوع نگرششان را به اقتصاد تغییر دهند یا به این منتهی می شود که اقتصاد منجر به شکست می شود و یک فاجعه سلامتی به وجود خواهد آمد که در آخر آن هم باعث خواهد شد تغییری در این حوزه بوجود بیاید. 
من نگرانی درآینده ایران نمی بینم. دغدغه های تان را درک می کنم ولی جای نگرانی نیست و با خردمندی نتیجه این داستان  مثبت خواهد بود.  اقتصاد این مملکت مانند یک بیمار دیابتی است که 15 سال پیش به او گفته ایم که قندش را کنترل کند  چون ممکن است چشمهایت را از دست بدهی. قطعاً بیمار این را باور نمی کند چون روند از دست دادن چشم و آسیب شبکیه خیلی کند است.  ولی بعد از 15 سال وقتی که یک چشمش را از دست داد تازه یاد می گیرد که قندش را باید کنترل کند و حداقل اتفاق مبارک این است که پایش قطع نمی شود یا کلیه اش آسیب نمی بیند و قندش را کنترل خواهد کرد. ما هم حالا در این نقطه هستیم که یک چشم مان را در اقتصاد این مملکت از دست دادیم ولی پایمان قطع نخواهد شد.  




   1397/7/4 16:08


نام و نام خانوادگی :
ایمیل :
* مطلب پیشنهادی :
 

خانه چاپ ارسال به دوستان نسخه متنی کوچک کردن متن بزرگ کردن متن دانلود خروجی پی دی اف خروجی میکروسافت ورد
0/10 (تعداد آرا 0 نفر )
اطلاع رسانی دندانپزشکی


خبرنامه الکترونیک
درج لینک ما